สำหรับผมอยากจะให้ร่วมมือกันพัฒนาให้ตัวใดตัวหนึ่งมันแข็งจนผู้ใช้รู้สึกซี๊ดซ้าดก่อน
เมื่อใหญ่แล้วค่อยแตกตัวออกมา ซึ่งเป็นลักษณะการทำงานของบริษัท พอรากฐานดีจึงตั้งบริษัทย่อย
ทุกวันนี้แต่ละค่ายยังต่างคนต่างทำ ซึ่งมักจะมีคำว่า "ทางเลือก" เป็นเหตุผล
ผลที่ออกมาคือเป็นบริษัทที่อ่อนแอที่ยังต้องพึ่งการช่วยเหลือจากหน่วยงานอื่น
เมื่อไม่ได้คิดในเชิงธุรกิจ จึงไม่มีบริษัทไหนที่กล้าแกร่งพอที่จะเป็นหัวโจกที่จะบุกฝ่าวงล้อมเพื่อไปตั้งราชธานีใหม่
ไม่มีอำนาจต่อรองในทิศทางซอฟท์แวร์ของไทย อย่างที่ใครคนหนึ่งเคยบอก "มองไม่เห็นอนาคต"

ลีนุกซ์หลายๆ ตัวของไทยมีดีหลายตัว แต่เท่าที่มองเห็นมันเหมือนกับว่าเอาของเขามาแต่งหน้าทาปากใหม่
ยังไม่มีจุดเด่นที่บ่งบอกว่านี่คือฝีมือคนไทย ถ้าเมื่อไรก็ตามที่ฝรั่งเห็นว่าลีนุกซ์ไทยแจ่มเจ๋งจนมีคนเอาไปพัฒนาต่อ
อย่างน้อยให้ได้เป็นข่าวถึงความมหัศจรรย์ เมื่อนั้นแสดงให้เห็นว่าซอฟท์แวร์ไทยเริ่มเรืองรองถึงความสำเร็จแล้ว

สิ่งเดียวที่ปลุกฝังให้คนไทยรู้จักซอฟท์แวร์เปิดและคุ้นเคย คือ การบรรจุหลักสูตรเข้าไปในชั้นเรียน
ให้คนรุ่นใหม่รู้จักและคุ้นเคย เหมือนกับที่ค่ายซอฟท์แวร์ยักษ์ใหญ่ทำสำเร็จ
เมื่อคนเหล่านั้นสำเร็จออกมามันจะกลายเป็นฐานกำลังที่เข้ามาเสริมซอฟท์แวร์ไทยให้กล้าแกร่งยิ่งขึ้น

ผมแสดงความคิดเห็นแบบนี้อาจจะรู้สึกสะดุดกันบ้าง แต่หวังว่าจะมีใครสักคนได้คิดบ้าง
ขืนชมกันเอง เชียร์กันเอง โดยไม่มีคนอื่นท้วงติงมาบ้างถือว่าเป็นจุดอ่อนของการพัฒนาเป็นอย่างยิ่ง

ผมในฐานะโปรแกรมเมอร์คนหนึ่งแต่ไม่ได้อยู่ในสายโอเพ่นซอร์ส อยากพัฒนาบ้างแต่เขียนภาษาที่เขาใช้ไม่เป็น ถึงกระนั้นใจรักโอเพ่นซอร์ส 100%
ทุกวันนี้รณรงค์ให้ทุกคนในบริษัทหันมาใช้โอเพ่นซอร์สให้มากที่สุด โปรแกรมที่จำเป็นมีเพียง ms office กับ windows เท่านั้นที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ เพราะไฟล์ที่สร้างมันต้องใช้ร่วมกับชาวต่างชาติ จึงต้องปล่อยเลยตามเลย

ปัญหาของนักพัฒนาไทยอย่างหนึ่งคือ ถ้าฉายเดี่ยวโอเคเลย เก่งมาก แต่พอมารวมตัวกันกลับไม่ได้ไม่ได้ตามที่หวัง ไม่เข้าขากัน ไม่สอดคล้องกัน ไม่มีกำหนดระบบระเบียบ เหมือนกับเล่นกีฬาหมู่โอกาสชนะยาก แต่พอกีฬาเดี่ยวๆ อย่างมวยนี่แจ่มมาก

ถึงผมจะเห็นมุมมองไหน แต่ก็สนับสนุนให้ผลงานคนไทยออกสู่สายตาชาวไทยในมุมมองที่เป็นบวกครับ
เอาแค่คนไทยก่อนยังไม่หวังถึงต่างชาติ